Golfclub Welderen

Club Wedstrijden

image 2018 04 06Na de overwinning vorig jaar was het vanzelfsprekend dat Eric en ik dit jaar weer samen aan de bak gingen met het doel de titel van de Vink beker te prolongeren. De Paasmaandag werd in beide agenda’s vrijgemaakt: afspraken met schoonfamilie afgezegd (guttegut wat jammer weer) en ik sloeg een dagje op de Haagsche voorspelen af. Zodra ik vervolgens zag dat de hardwerkende en zeer gewaardeerde wedstrijdcommissie ons had ingedeeld met René Zwiebel en Sandra Verbrugge, durfde ik het nog wel aan om er toch een soort ‘familie’ dag van te maken. Mijn ouders liepen al ergens rond in het veld, dus om het feest compleet te maken nodigde ik mijn vriend uit om de laatste holes mee te lopen en ook eens wat van dat golfspel waar ik het elk weekend over heb mee te snuiven. Naast het verdedigen van de titel, verhoogde ik de druk om goed te spelen dus ook nog eens op deze manier.

Gelukkig had ik de altijd stabiele Eric aan mijn zijde en ontmoetten we elkaar maandagochtend bij de koffie met appeltaart (lekker ontbijtje!) in het clubhuis. Inslaan betekende vroeger opstaan dus dat was geen optie (ik was toch vast nog wel warm van zaterdag?). Toch wel even een paar puttjes geoefend, want ik had de Welderen greens sinds oktober niet meer aangeraakt. Ik had ze al snel onder de knie en de eerste paar holes maakte ik al enkele goede putts om een goede start te noteren. We startten op hole 6 en waren algauw on fire. Ik chipte bijna in voor birdie op 9 (werd par), maakte na een geweldige approach van Eric een meter putt voor birdie op 10, en Eric maakte een putt van 6 meter op 11 voor birdie. Eigenlijk gebeurde er de overige holes niet veel geks maar ook niet veel bijzonders en konden we ontzettend veel parren noteren.

Vanaf hole 1 begon ik te denken dat er ergens wel een keer een foutje zou moeten komen, toch? Maar ook aan de knappe toeschouwer die vanaf hole 1 meeliep konden wij ons mooie en gemakkelijke golfspel tonen. Par, par, par, par verder waren we aanbeland op de laatste hole. En ja hoor, daar gebeurde het. Alle moeilijkheden voorbij, maar een stomme drie putt. Zou zoiets stoms op de laatste hole ons de winst kosten?

Teruglopend naar het clubhuis begon ik te tellen. Een rondje 75 hadden we neergezet, dat is me in mijn eentje nog nooit gelukt! Dit was goed voor 39 punten. Terugdenkend aan vorig jaar waren 36 punten genoeg voor de winst, dus zou het…? Waar we vorig jaar in totale verbazing naar voren mochten lopen voor ontvangst van de bokaal, was dit jaar de verbazing misschien wat minder maar het geluk even groot. Ik heb gehoord dat bij drie keer winnen we de beker mochten houden, dus we hebben een doel volgend jaar!!

Eric, René, Sandra, wedstrijdleiding, familie Vink, horeca, greenkeeping, weergoden en iedereen die heeft bijgedragen aan de fijne maandag die ik heb gehad: heel erg bedankt!