Golfclub Welderen

Club Wedstrijden

Finals wintercieVolop zon en 20 graden? Finale van de wintercompetitie? Blijkbaar kan dat in Nederland. In oktober hadden wij ons toch maar weer ingeschreven voor deze competitie die sinds enkele jaren wordt georganiseerd. Een hele leuke manier om tijdens de winter een beetje fanatiek, maar vooral ook gezellig bezig te zijn. Dit is door steeds meer mensen ontdekt, want het aantal deelnemers neemt gestaag toe. Ook steeds meer lagere handicappers doen mee. Er wordt gespeeld met (gedeeltelijke) handicap verrekening, dus iedereen heeft wel kansen in bepaalde wedstrijden.

De poule fase
We begonnen heel enthousiast en hadden al snel een date voor de eerste poulewedstrijd. Na die wedstrijd was het enthousiasme flink gedaald: we werden weggespeeld door een geweldige ronde van Harold en Louis. Auw! Daar gaat onze reputatie (de finale gehaald in de afgelopen twee jaar). Gelukkig konden we ons in de resterende wedstrijden goed herpakken en na drie overwinningen mochten we toch als poulewinnaar door naar de laatste acht. Alles was weer mogelijk.....

De tussenronde
Het plannen van de wedstrijden van de twee tussenrondes blijft altijd een uitdaging. Het voorjaar komt om de hoek, sommigen genieten van de laatste sneeuw en de competitie spelers zoeken elkaar weer op. Met wat creativiteit konden we een datum vinden voor de wedstrijd tegen Geert en Leny. Net terug van een training in Spanje werden zij hier geconfronteerd met wintergreens. Hadden we net de verkeerde dag! Toch maar geprobeerd er het beste van te maken. De omschakeling van snelle Spaanse greens bleek voor onze tegenstanders te groot, zodat we dicht bij het clubhuis de winst te pakken hadden.

Nog één horde te gaan om de finale te bereiken. We hadden al het nodige gehoord over Pieter en Michel die in de andere kwartfinale sterk en verrassend van vier down waren teruggekomen. We waren gewaarschuwd. Het beloofde in ieder geval een gezellige, maar ook spannende partij te worden. Dat bleek ook zo te lopen. De mannen gaven ons flink partij, trainden ons alvast in psychologische oorlogsvoering en zorgden daarmee dat wij steeds beter gingen spelen. Op 16 toch maar even de jas uit ondanks de koude wind om met een goede approach de wedstrijd te beslissen: bingo.

We moesten een dag wachten voordat we wisten wie onze tegenstanders in de finale zouden zijn. Veteranen Johan en Rob haalden vorig jaar ook de laatste vier en moesten nu afrekenen met de jeugdspelers Cato en Nijs die heel sterk de laatste vier hadden bereikt. Vanaf het terras zagen we de jongeren de partij op de laatste hole beslissen. We hadden een week de tijd om ons voor te bereiden op de finale.

De finale
Het voorspelde prachtige weer bleek er te zijn dus onder een stralende zon mochten wij rond 10 uur de baan in. We speelden achter de "best-of-the-rest" wedstrijd. Leuk dat er mensen zijn die meespelen en later op het terras de afgelopen winter nog eens doornemen. Na wat inslaan op de par 3/4 baan konden we van start. Op de eerste tee herinnerde Michel ons nog even aan de vorige week en gaf aan dat wij hem wel moesten noemen vanwege zijn mentale "training" in de halve finale. Bij deze.

De eerste holes werden we compleet weggespeeld. Cato en Nijs speelden sterk, zowel het lange als het korte spel en na acht holes stonden we drie down. Hier en daar werden al scores uitgewisseld met passerende flights en wij namen met gebogen hoofd wat aanmoedigingen in ontvangst. We wisten dat het lastig zou worden, maar dit hadden we niet verwacht. Hadden we nog een kans? Nu staan wij bij matchplay wedstrijden heel vaak achter. Enerzijds omdat we, net als nu, slagen mee moeten geven op lastige holes als 6 en 8, maar ook omdat ik (nogmaals sorry Truus) de eerste negen nog wel eens een foutje maak. Met dat in het achterhoofd begonnen we aan een inhaalrace.

Na een prachtige fairwaywood naar de green op 9 kwamen we met een par terug naar twee down. Opnieuw een goede approach van Truus op 10 leverde weer een par en een hole winst op. Na twee goede afslagen op hole 11 hadden we de wedstrijd weer in balans gebracht. De spanning was terug en het werd steeds stiller.......

Op 12 moesten we opnieuw een slag meegeven en stonden we na een bogey weer 1 down. Een prachtige afslag van Truus op 13 en een putt van twee meter leverde een birdie op en opnieuw een gelijke stand. Op 14 wist Nijs met een fraaie slag uit de greenside bunker een halve te redden zodat we all square de straat overstaken. Taaie tegenstanders hoor.

Op 15 leken Nijs en Cato allebei out-of-bounds te slaan maar de bomen waren hen goed gezind en ze konden zelfs kiezen met welke bal ze verder gingen. Volgens mij was dit de eerste keer dat Nijs zijn driver niet goed raakte. De rest van zijn afslagen lag steeds "vervelend" met een draw op de fairway. De verbazing verstoorde even onze concentratie zodat we de deze hole verloren en opnieuw 1 down stonden.

Op hole 16 had ik mijn vertrouwde houten 7 nodig voor de approach. Ik moest terugdenken aan de halve finale waar Michel mij door zijn opmerkingen extra motiveerde. Nijs moest vanwege wat takken opleggen maar wij lagen met twee slagen pinhigh net naast de green. De par was voldoende voor winst van de hole en de stand was weer gelijk.

Na twee goede afslagen van de dames kon de situatie niet méér in balans zijn. Nijs en ik hadden ongeveer dezelfde afstand naar de green en als we deze afslagen zouden kiezen mochten Cato en Truus niet meer afslaan op hole 18! Na uitgebreid overleg kozen we voor de aanvallende aanpak. De approach van Nijs krulde net in de bunker neer en mijn slag was net te kort. Ondanks een fraaie bunkerslag van Cato wisten wij dit kleine voordeel te benutten en stonden we voor het eerst in de wedstrijd voor: 1 up.

We wisten dat de green op 18 niet in twee slagen te halen zou zijn. Nadat Nijs en ik de ballen in het spel hadden gebracht moesten de dames opleggen. Truus sloeg een gap wedge zodat ik een volle slag over zou hebben. Cato sloeg de bal iets dichter bij de green. Door het mooie weer was het terras propvol. De deelnemers van de wedstrijd voor ons waren inmiddels binnen. Niet te veel nadenken, "gewoon" rustig swingen en met een lichte draw (echt waar, is normaal niet mijn balvlucht) landde ik een paar meter links van de vlag. De pitch van Nijs was net iets te hard en lag achterop in de fringe. Cato had al zeer goed kort spel laten zien dus wij hielden nog steeds met alles rekening. Een chip-in was echter teveel gevraagd zodat wij twee putts hadden voor de overwinning. Dat was geen probleem op die afstand. Nijs en Cato hebben echt goed gespeeld, maar aan het eind bleek onze ervaring toch de doorslag te geven en zijn wij opnieuw winnaar van deze gezellige competitie. De strijd om de derde plaats werd in het voordeel van Johan en Rob beslist.

Emiel bedankt voor de organisatie van dit toernooi. Ik wil ook al onze eerdere tegenstanders bedanken voor de gezellige wedstrijden en natuurlijk Truus die zeer stabiel gespeeld heeft en regelmatig mijn missers vanaf de tee heeft moeten corrigeren. Fijn dat je dat op het terras nogmaals benadrukte, John ( ;-). Michel was erg blij dat er ook een prijs was voor de 4e plaats.

Ik hoop dat er volgend jaar weer minstens zo veel deelnemers zijn als dit jaar, zodat we elkaar weer aardig kunnen bezighouden. Op sommigen zaterdagen zie je veel deelnemers op Bleijenbeek.... Gezellig.

Het rijtje 1e, 2e en 1e de afgelopen drie jaar is natuurlijk heerlijk maar zegt niets voor volgend jaar. Nijs en Cato maken vast stappen dit jaar dus we beginnen volgend jaar weer gewoon op 0. Ik heb er zin in, maar nu is het eerst tijd voor het zomerseizoen. De competitie is inmiddels ook begonnen.....

Johan Kuipers