Golfclub Welderen

Club Wedstrijden

3 ballen 864x400 cVeel eerder dan ik had gewild was het zover: het weekend van de clubkampioenschappen Strokeplay. Wekenlang sprak er wel een klein stemmetje in mijn hoofd, beginnend met ‘hey Maaike misschien leuk om weer eens naar de golfbaan te gaan’ tot ‘hey Maaike over drie weken is de Strokeplay misschien tijd om even te spelen’ tot ‘Maaike de Strokeplay is bijna’ tot ‘Maaike. Golfen. NU.’ En zo zette ik dan eindelijk de maandag ervoor voet op het toen-nog-redelijk-groene gras. Drie hele holes gespeeld en weer naar huis. Net als fietsen, ik verleer het niet, maar om nou te zeggen dat ik komende weken de Tour de France ga winnen is net even een stapje te ver. Een beetje spannend vond ik het dus wel dit jaar om mijn titel te verdedigen. Ik kreeg de laatste tijd wel genoeg mee hoe goed de andere dames (mijn oude en als het aan mij ligt weer toekomstige teamgenootjes!) bezig waren en scoorden.

Met twee dames meer dan vorig jaar op de lijst bij de dames A startten de clubkampioenschappen zaterdagochtend. Ik mocht de hele zaterdag met Francien en Thea doorbrengen, want de flightindeling was voor beide rondes gelijk. Achteraf zou blijken wat een geluk wij zouden hebben als flight van drie achter de mannen aan. Ik had een moeizame start en stond na de eerste handvol holes al ruim 5 slagen achter op mijn flightgenootjes. Oeps. Als je ervoor kiest om je driver in de tas te laten moeten die ijzers wel wat scherper. Maar gelukkig deed ik gaandeweg de ronde speelritme op en ging ik steeds lekkerder spelen. Een rustige wandeling van 4 uur verder waren de eerste scores bekend. Ik bleek op mijn flightgenoten weer terug ingelopen te zijn door een goede twee negen, maar stond na de eerste ronde 2 slagen achter Kitty (84) en 1 slag achter Petra (85).

Ik had er alle vertrouwen in dat ik ’s middags lager kon gaan, want gaandeweg ik meer swings maakte kwam ik steeds beter in mijn ritme. Helaas eindigend met twee dubbel bogeys kon ik toch mijn handtekening onder een rondje 83 zetten, wat me na twee rondes op een voorsprong van 5 slagen op Francien zette en van 10 slagen op Thea. Francien kon ik zondags goed in de gaten houden want wij speelden in dezelfde flight.

De zondag begon voor mij goed met een mooie 41 op de eerste negen, waardoor ik mijn voorsprong op Francien vergroot had tot 11 slagen. Het zou algauw blijken dat ik deze opgebouwde voorsprong heel hard nodig ging hebben... Francien liep de ene par na de andere op de tweede negen en ik had er geen enkele. Elke hole leverde ik weer slagen in op Francien, die prachtig stond te spelen. Met veel moeite bereikte ik de 18e tee met nog 5 slagen voor, dezelfde stand als voordat ik die ochtend afsloeg op hole 1. Zou geen probleem moeten zijn toch? Nou, ik heb plekken op hole 18 gezien die ik nog niet kende. Afslag getopt net over de sloot voor het eerste water. Huh wat? Oké, ijzertje naar de fairway over het water, geen risico’s en gewoon nog een keer opleggen daarna. Goed nadenkend over het derde schot koos ik een afstand waar vandaan ik wel vertrouwen had om naar de green te gaan met vier. Helemaal in lijn met mijn spel op deze hole trok ik deze derde slag natuurlijk helemaal om naar links zodat ik ineens een boom voor mijn neus had in plaats van vrij schot naar de green. Fijn. Ik kreeg het niet over mijn hart om nóg een keer op te leggen dus ik ging maar wel voor het plateau rond de green, wat uiteraard ook faliekant mislukte waardoor ik achter de green in de bunker belandde. Inmiddels al met vier slagen, terwijl Francien zich al veilig had gesteld met drie op de green. Leuk man, golfen. Lekker ontspannend en zo. Nou, op dat moment totáál niet. Met als enige doel die bal op het plateau of de green te krijgen sloeg ik een prima bunkerslag net over de green op de voorgreen. Oké nu moest er toch niet zoveel meer mis kunnen gaan? Even tellen, als Francien die (10 meter) putt zou maken, zou ik twee putts moeten maken om één slag voor te blijven dacht ik. In de trance van ‘alleen maar erbij, alleen maar erbij, alleen maar erbij’ putte ik de bal er natuurlijk twee meter vóórbij. Ja waarom zou ik het mezelf ook makkelijk maken?

Gelukkig voor mij maakte Francien haar putt niet, waardoor ik het toch holen van mijn laatste putt opgelucht adem kon halen. Het was ondanks alles toch gelukt, alsnog met drie slagen verschil. Speciaal voor Kitty benoem ik hier ook maar even dat ik gewoon 50 slagen had op de tweede negen, goed voor een rondje 91. By far mijn slechtste rondje van de afgelopen jaren...

Maaike Kuipers